بعد از دوم خرداد ۷۶ که تمام جریانات کج اندیش به خیال تغییر برخی اصول و ارزشهای انقلاب اسلامی از آقای خاتمی حمایت کردند ، شاهد بودیم که شعارهای جامعه مدنی و آزادی اندیشه توانست برای هشت سال جریانی به نام اصلاحات را بر نظام جمهوری اسلامی حاکم نماید.

این جریان که در فراز و نشیبهای خود،کار را به جایی رساند که در ۱۸ تیر ماه ۷۸ برخی آشوبگران به نام دانشجو چند روزی کشور خصوصا  پایتخت را دچار  ناامنی کردند و البته با حضور میلیونی مردم در ۲۳ تیرماه خاتمه یافت ، در انتخابات ۳ تیر ۸۴ با کاندیداتوری دکتر معین با شکست روبرو شد، این شکست نه تنها در زمینه ریاست جمهوری ، بلکه با توجه به آرای پایین آقای معین حیثیت اصلاحات را زیر سوال برد ، دیگر خبری از آن اقبال چندین میلیونی نبود ، بعد از آن بود که برخی اصلاح طلبان بحث عبور ازخاتمی را مطرح کردند ، اگرچه آنان این بحث را بیشتر به خاطر عصبانیت از شکست پیش آمده در انتخابات نهم مطرح کردند و بعد از آن باز هم بر طبل حضور خاتمی در انتخابات دهم کوبیدند ولی این کارها بیشتر جنبه تبلیغی داشت ، حتی تاج زاده در مصاحبه ایی با روزنامه کارگزاران عنوان می کند که تنها خاتمی قدرت دوئل با احمدی نژاد را دارد ، او در واقع اشاره به شکست احتمالی هر کاندیدای اصلاح طلب در برابر احمدی نژاد داشته است.

اما خاتمی با همه حمایتهای احزاب دولت ساخته دوران اصلاحات تحت عنوان حامیان خاتمی بعد از اعلام کاندیداتوری ، انصراف داد ، آنچه که اهمیت دارد این است که چه کسی  می تواند پرچم اصلاحات را بالا نگه دارد ، آیا در واقع میر حسین موسوی قدرت این کار را دارد ، او در سال ۷۵ بعد از اینکه برخی گروه های سیاسی او را به عنوان کاندیدای انتخابات ۲ خرداد ۷۶ برگزیده بودند ، عقب نشینی نمود و باعث جایگزینی خاتمی به جای خود گردید ، انتخابی که به یقین اگر چه با پیروزی روبرو شد ، اما  خواسته های آن جریان را بر آورده نکرد ، این جریان با تفکرات لیبرالی خود بعد از آغاز به کار دولت سازندگی حیات تازه یافته و در سال ۱۳۶۹ با ورود به مرکز مطالعات استراتژیک ریاست جمهوری و حضور افرادی مانند سعید حجاریان ، عباس عبدی ، عماد الدین باقی ، محسن سازگارا و .... توانست ۱۶ سال با تفکرات لیبرالیستی در برابر گفتمان اصیل انقلاب بایستد ،که بعد از پیروزی دکتر احمدی نژاد در انتخابات نهم و زنده کردن گفتمان امام و انقلاب ، با شکست جدی روبرو شد.

سوال اصلی این است که آیا واقعا شخصی غیر از عبد الله نوری قدرت پرچمداری این جریان را دارد ، در پاسخ به این سوال نظر عبد الله مومنی سخنگوی سازمان ادوار دفتر تحکیم وحدت حائز اهمیت است او تنها عبد الله نوری را در شرایط کنونی واجد شرایط برای ایجاد یک جنبش اجتماعی قوی می داند و می افزاید که او حتی اگر رد صلاحیت شود و یا بعد از کاندیداتوری شکست بخورد ، باز می تواند این جنبش اجتماعی را سازمان دهد.

در این میان می توان میر حسین موسوی را که به گفته کمالی عضو شورای عالی حزب همبستگی (( اصول را گم نکرده و به نظام و رهبری و امام ره اعتقاد دارد )) به حقیقت یک اصلاح طلب اصولگرا نامید ، هر چند که این خصوصیت را بیشتر از او آقای کروبی دارند ، با این امتیاز که در این سالها در عرصه حضوری فعال داشته اند و مانند آقای میر حسین ۲۰ سال دور از فضای سیاسی کشور مشغول کار هنری نبوده اند .

در کل آنچه به نظر نگارنده می رسد این است که تنها حضور عبد الله نوری وزیر کشور دولت  اصلاحات است که می توانداحیا گر اصلاح طلبی به معنای وجودی خود در ۲ خرداد ۷۶ باشد و کاندیداتوری ایشان به معنای بازگشت جریان اصلاحات بر همان ریل ۲ خرداد و عدم حضورشان به منزله شکست صد در صدی اصلاح طلبان در جریانات سیاسی از سال ۸۴ به بعد خواهد بود.